معنی حکمت 289 – تدبّر و تأمّل – راز زندگی – نهج البلاغه

معنی حکمت 289 – تدبّر و تأمّل – راز زندگی – نهج البلاغه .

معنی حکمت 289 – تدبّر و تأمّل – راز زندگی – نهج البلاغه

نهج البلاغه معنی حکمت 289 تدبّر و تأمّل راز زندگی .

289-–-معنی-حکمت-–-تدبّر-و-تأمّل-راز-زندگی-عدد-نهج-البلاغه

حکمت 289 نهج البلاغه .

حضرت امیرالمؤمنین [ ع ] فرمود :

در گذشته برادرى الهى و دينى داشتم ( كه وصفش چنين بود ) : آنچه او را در نظرم بزرگ جلوه مى داد كوچكى دنيا در نظر او بود .

او از تحت حكومت شكم خارج بود ، ازاينرو آنچه نمى يافت اشتهايش را نداشت ( و به دنبال آن نمى رفت ) و آنچه را مى يافت زياد مصرف نمى كرد .

بيشتر اوقات زندگانى اش ساكت بود و ( در عين حال ) اگر سخنى مى گفت بر گويندگان چيره مى شد و عطش سؤال كنندگان را فرو مى نشاند .

( به دليل نهايت تواضع بر حسب ظاهر ) انسان ضعيفى بود و مردم نيز او را ضعيف مى شمردند ؛ ولى هرگاه كار مهم و جدى به ميان مى آمد همچون شير بيشه مى خروشيد و مانند مار بيابانى به حركت درمى آمد .

پيش از حضور در مجلس داورى ، دليلى اقامه نمى كرد .

هيچكس را نسبت به كارى كه انجام داده ، در آنجا كه امكان داشت عذرى داشته باشد ملامت نمى كرد تا عذر او را بشنود .

او هرگز از درد خود جز هنگام بهبودى شكايت نمى كرد .

همواره سخنى مى گفت كه خود انجام مى داد و چيزى را كه انجام نمى داد نمى گفت .

اگر در سخن گفتن مغلوب مى شد هرگز در سكوت ، كسى بر او غلبه نمى يافت .

او بر شنيدن حريص تر بود تا گفتن .

او چنان بود كه هرگاه دو كار برايش پيش مى آمد انديشه مى كرد كه كدام به هوا و هوس نزديكتر است ، با آن مخالفت مى ورزيد .

( و آن را كه خلاف هواى نفس بود مقدم مى شمرد ، اگر مى خواهيد راه سعادت و نجات را پيدا كنيد ) بر شما باد كه اين صفات را تحصيل كنيد ، پيوسته با آن باشيد و از يكديگر در داشتن آنها سبقت بگيريد واگر نمى توانيد همه آنها را انجام دهيد ( به مقدار توان انجام دهيد ) و بدانيد انجام دادن مقدار كم بهتر از ترك بسيار است .

( ترجمه مکارم شیرازی )

منبع محتوا + تفسیر حکمت – Ahlolbait.com

متن حکمت 289 نهج البلاغه – نسخه صبحی صالح

وَ قَالَ (علیه السلام): كَانَ لِي فِيمَا مَضَى أَخٌ فِي اللَّهِ، وَ كَانَ [يُعَظِّمُهُ] يُعْظِمُهُ فِي عَيْنِي صِغَرُ الدُّنْيَا فِي عَيْنِهِ، وَ كَانَ خَارِجاً مِنْ سُلْطَانِ بَطْنِهِ، فَلَا يَشْتَهِي مَا لَا يَجِدُ وَ لَا يُكْثِرُ إِذَا وَجَدَ، وَ كَانَ أَكْثَرَ دَهْرِهِ صَامِتاً، فَإِنْ قَالَ بَذَّ الْقَائِلِينَ وَ نَقَعَ غَلِيلَ السَّائِلِينَ، وَ كَانَ ضَعِيفاً مُسْتَضْعَفاً، فَإِنْ جَاءَ الْجِدُّ فَهُوَ لَيْثُ غَابٍ وَ صِلُّ وَادٍ، لَا يُدْلِي بِحُجَّةٍ حَتَّى يَأْتِيَ قَاضِياً، وَ كَانَ لَا يَلُومُ أَحَداً عَلَى مَا يَجِدُ الْعُذْرَ فِي مِثْلِهِ حَتَّى يَسْمَعَ اعْتِذَارَهُ، وَ كَانَ لَا يَشْكُو وَجَعاً إِلَّا عِنْدَ بُرْئِهِ، وَ كَانَ يَقُولُ مَا يَفْعَلُ وَ لَا يَقُولُ مَا لَا يَفْعَلُ، وَ كَانَ إِذَا غُلِبَ عَلَى الْكَلَامِ لَمْ يُغْلَبْ عَلَى السُّكُوتِ، وَ كَانَ عَلَى مَا يَسْمَعُ أَحْرَصَ مِنْهُ عَلَى أَنْ يَتَكَلَّمَ، وَ كَانَ إِذَا بَدَهَهُ أَمْرَانِ يَنْظُرُ أَيُّهُمَا أَقْرَبُ إِلَى الْهَوَى، [فَخَالَفَهُ] فَيُخَالِفُهُ. فَعَلَيْكُمْ بِهَذِهِ الْخَلَائِقِ فَالْزَمُوهَا وَ تَنَافَسُوا فِيهَا، فَإِنْ لَمْ تَسْتَطِيعُوهَا، فَاعْلَمُوا أَنَّ أَخْذَ الْقَلِيلِ خَيْرٌ مِنْ تَرْكِ الْكَثِير.


289-–-معنی-حکمت-–-تدبّر-و-تأمّل-عدد-راز-زندگی-–-نهج-البلاغه