122 – معنی حکمت صد و بیست دو – تفسیر و راز زندگی – پند

122معنی حکمت صد و بیست و دوتفسیر و راز زندگیپند ۱۲۲ .

  • تفسیر حکمت 122 نهج البلاغه

122 – معنی حکمت صد و بیست دو – تفسیر و راز زندگی – پند

پند ۱۲۲ – معنی حکمت صد و بیست دو – تفسیر و راز زندگی 122 .

122-–-معنی-حکمت-صد-و-بیست-دو-–-تفسیر-و-راز-زندگی-–-پند

حکمت 122 نهج البلاغه .

حضرت امیرالمؤمنین [ ع ] فرمود :

امام دنبال جنازه اى مى رفت شنيد مردى مى خندد ، فرمود :

گويا مردن در اين جهان را براى غير ما ثبت كرده اند ، و انگار حق بر غير ما واجب شده ، و خيال مى كنى مردگانى كه مى بينيم مسافرانى هستند كه به زودى به جانب ما باز مى گردند ، آنان را در قبرهايشان مى نهيم و ارثشان را مى خوريم ، گويى ما پس از آنها جاودان خواهيم بود ، كه پند پند دهندگان را از ياد برديم ، و نشانه هر بلاى سخت و سنگين شديم .

( ترجمه استاد حسین انصاریان )

وَ تَبِعَ جِنَازَةً فَسَمِعَ رَجُلًا يَضْحَكُ، فَقَالَ: كَأَنَّ الْمَوْتَ فِيهَا عَلَى غَيْرِنَا كُتِبَ، وَ كَأَنَّ الْحَقَّ فِيهَا عَلَى غَيْرِنَا وَجَبَ، وَ كَأَنَّ الَّذِي نَرَى مِنَ الْأَمْوَاتِ سَفْرٌ عَمَّا قَلِيلٍ إِلَيْنَا رَاجِعُونَ، نُبَوِّئُهُمْ أَجْدَاثَهُمْ وَ نَأْكُلُ تُرَاثَهُمْ كَأَنَّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ، ثُمَّ قَدْ نَسِينَا كُلَّ وَاعِظٍ وَ وَاعِظَةٍ وَ رُمِينَا بِكُلِّ فَادِحٍ وَ جَائِحَةٍ.

راز-عدد-122-معنی-ساعت

تفسیر حکمت 122 نهج البلاغه – هیلند

تفسیر حکمت 122 نهج البلاغه – هیلند .

در این حکمت ، حضرت علی (ع) به نکوهش غفلت از مرگ می‌پردازند . ایشان می‌فرمایند :

در این حکمت ، به سه نکته اشاره می‌کنند :

  1. غفلت از مرگ : انسان غافل از مرگ ، مرگ را امری دور از ذهن می‌داند و فکر می‌کند که مرگ برای دیگران است و او همیشه زنده خواهد ماند .
  2. بی‌توجهی به حق : انسان غافل از مرگ ، به وظایف و مسئولیت‌های خود در زندگی توجهی ندارد و فکر می‌کند که فرصت کافی برای انجام آنها دارد .
  3. خودبزرگ‌بینی : انسان غافل از مرگ ، خود را جاودانه می‌پندارد و فکر می‌کند که پس از مرگ ، چیزی باقی میماند .

امام علی (ع) با بیان این نکات ، انسان‌ها را به بیداری و هشیاری از مرگ دعوت می‌کنند .

ایشان می‌فرمایند که مرگ امری حتمی است و همه انسان‌ها ، دیر یا زود ، به آن دچار خواهند شد .

در ادامه ، به شرح و تفسیر این حکمت می‌پردازیم

غفلت از مرگ

غفلت از مرگ ، یکی از بزرگترین آفات اخلاقی است که می‌تواند انسان را از مسیر درست زندگی منحرف کند .

انسان غافل از مرگ ، از انجام اعمال صالح و عبادت خودداری می‌کند و به وظایف و مسئولیت‌های خود در زندگی توجهی ندارد .

او فکر می‌کند که فرصت کافی برای انجام آنها دارد و می‌تواند هر وقت که خواست ، به آنها بپردازد .

بی‌توجهی به حق

بی‌توجهی به حق ، نیز یکی دیگر از پیامدهای غفلت از مرگ است .

انسان غافل از مرگ ، به حقوق دیگران توجهی ندارد و فکر می‌کند که فقط خود او مهم است .

او ممکن است به دیگران ظلم و ستم کند و از حقوق آنها غافل شود .

خود بزرگ‌ بینی

خودبزرگ‌بینی ، نیز یکی دیگر از آفات اخلاقی است که می‌تواند انسان را به غفلت از مرگ سوق دهد .

انسان خود بزرگ بین، خود را از دیگران برتر می‌داند و فکر می‌کند که جاودانه است .

او ممکن است به هشدارهای دیگران توجه نکند .

نتیجه‌گیری

امام علی (ع) در این حکمت ، انسان‌ها را به بیداری و هشیاری از مرگ دعوت می‌کنند .

ایشان می‌فرمایند که مرگ امری حتمی است و همه انسان‌ها ، دیر یا زود ، به آن دچار خواهند شد .

بنابراین ، لازم است که انسان‌ها قبل از مرگ ، به وظایف و مسئولیت‌های خود در زندگی عمل کنند و خود را برای زندگی پس از مرگ آماده سازند .

دیدگاهتان را بنویسید